Historia punk rocka

   Punk to odmiana rocka, która stała się wyznacznikiem zbuntowanego pokolenia drugiej połowy lat 70. Ich niezadowolenie przejawiało się w postawie nonkonformistycznej podkreślającej ,,inność’’ subkultury punkowców. Byli oni zbuntowanymi dziećmi, które pogardziły tradycją i stworzyły swój własny świat, całkowicie odmienny – szalony, brzydki, buntowniczy z agresywną punkową muzyką w tle.

     Słowo ,,punk’’ oznacza śmieci i dobrze odzwierciedla buntowniczość tej subkultury. Punkowcy stworzyli estetykę brudu.  Byli ,,dziećmi śmieci’’ stanowiąc przeciwieństwo ,,dzieci kwiatów’’ czyli hipisów.  Nieszczęśliwy bękart muzyki rockowej narodził się w USA. Pierwszymi punkowymi zespołami były grupy The Stooges oraz The New York Dolls. Zespoły te miały wpływ na najsłynniejszego, amerykańskiego reprezentanta punka – grupy The Ramones. W Ameryce punk był artystycznym stylem awangardowym, który sprzeciwiał się wobec komercjalizacji rocka i poszukiwał nowego sposobu artystycznego wyrazu. W tym nurcie eksperymentowali Patti Smith,  Talking Heads, Iggy Pop.

     Punkrockowe szaleństwo rozpoczęło się wraz z wkroczeniem na muzyczną scenę brytyjskich zespołów Sex Pisols i The Clash. Ideologiem nowego nurtu był menadżer McLaren, który wraz ze swoją żoną Vivienne Westwood prowadził sklep odzieżowy ,,Sex’’, a utworzony przez niego zespół Sex Pistols miał stanowić reklamę. W Wielkiej Brytanii  punk stał się pesymistyczną, społeczną formą buntu wyrzutków wobec kryzysu naftowego, który bezpośrednio wpłynął na obywateli w postaci bezrobocia. Większość przedstawicieli wywodziło się z proletariatu. Punk wytworzył młodzieżową kontrkulturą, która w agresywny sposób wyrażała dezaprobatę danej sytuacji gospodarczej oraz sytuacji w jakiej zastali rocka, który zdążył odejść od swoich pierwotnych, buntowniczych założeń.  Młodzież ta dążyła do stworzenia innego świata, nie chciała się dostosować do rzeczywistości dorosłych, których uważała za wybujałych nudziarzy i pozerów. Rewolta młodzieżowa wywróciła wszystko do góry nogami.

     Prosty, agresywny punk rock charakteryzował się ostrym brzmieniem wraz z szalonym rytmem perkusji, praktycznie był pozbawiony melodii, przypominał kakofonię. Punkowcy często nie umieli w ogóle grać na instrumentach, ich śpiew był obrzydliwy. Dodatkowo muzycy posługiwali się kiepskim sprzętem, by zaprezentować swoją ,,inność’’ wobec skomercjalizowanej sceny muzycznej. Specjalnie prowokowano poprzez ten antyestetyczny zabieg. Nie ważne było jak grasz, jak śpiewasz, istotne było, by poprzez muzykę podkreślić protest i jawnie ukazać swoje niezadowolenie. Przy minimalnym artystycznym wysiłku punkowcy wyśmiewali stereotypy, próżność wybujałych gwiazd sceny rockowej. Muzycy zaczęli podważać wszelkie zasady, wzory, autorytety. Poprzez swoje prowokacje zmuszali do refleksji na społeczne tematy. Muzycy utrzymywali stały kontakt z publicznością, która tańczyła ,,pogo’’. Taniec ten polegał na szturchaniu się i celowym wpadaniu na siebie, ,,wyżywając się’’ bez przemocy. Miało to na celu demonstrację, że punk w odróżnieniu od pozostałych rockowych koncertów, dąży do szczerych kontaktów, których świat w ostatnich latach się pozbył.  

     Pierwszy singiel grupy Sex Pistols ,,Anarchy In The UK’’ narobił wiele szumu w Wielkiej Brytanii. Tekst  był anarchistyczny, śpiew Johnny’ego Rottena obrzydliwy, muzyka agresywna i prosta. Ale mimo niskiego poziomu artystycznego utwór wzniósł się na listy przebojów.

      Zbuntowane, punkowe dzieciaki przypominały młodzież z początków rock and rolla, kiedy to śpiewając o młodzieńczej miłości w swoim kabriolecie, młodzi przestali być posłuszni swym rodzicom. Punk rock chciał powrócić do pierwotnego, ,,czystego’’ rock and rolla, chciał znowu się buntować wobec rzeczywistości, która wydawała się im sztuczna i obłudna. Jednak punkowcy byli bardziej radykalni, aniżeli ich poprzednicy. Byli ,,antychrystami’’, którzy stworzyli kontrkulturę, nie chcąc dostosować się do pewnych ramek ówczesnej kultury masowej. Młodzież ta chciała kroczyć po swojej drodze, bez wzorów, bez ograniczeń społecznych, bez idoli, bez autorytetów, pozbywając się liderów, a promując równość, wolność, prawdomówność. Charakterystyczny wizerunek punkowców: skórzana, czarna kurtka, rozerwane jeansy, ćwieki, agrafki, żyletki, pieszczochy, fryzura ,,irokez’’, wojskowe buty miały na celu wyróżnienie się, ukazanie swojej ,,inności’’, która przejawiała się w buncie wobec tak naprawdę wszystkiego.

     Drugim zespołem równie popularnym w  Wielkiej Brytanii był The Clash. Ich album ,,London Calling’’ wydany 14 grudnia 1979 roku został uznany przez magazyn ,,Rolling Stones’’ za najlepszy album lat 80. Nie był to typowy punkowy album, bowiem muzycy wymieszali wpływy muzyki ska, reggae, soul oraz swing. Tytułowa piosenka ,,London Calling’’ jest ponadczasowym, kultowym hitem, przedstawiającym pesymistyczną wizję upadającego świata.

     Z biegiem czasu punk rock jednak uległ komercjalizacji. Krótki zryw subkultury punkowej był potrzebny, aby zwrócić uwagę na muzykę rockową, która oddaliła się od swoich początkowych założeń, przywracając ją z powrotem na buntownicze tory. Czy punk rock ostatecznie umarł? A może przetrwał w innej formie? ,,Kawałeczek’’ tej rewolty przetrwał w postaci post-punku i ,,Nowej Fali”, czyli styli nawiązujących do punka, ale odchodzących od prostoty tego gatunku. Była to swoista hybryda różnych styli alternatywnych. Jego przedstawicielami były takie zróżnicowane pod względem stylistycznym zespoły jak Police, The Cure, U2, czy Depeche Mode (ciekawostką jest fakt, że depeszowcy, czyli subkultura fanów tego zespołu, często była celem ataków punkowców). W latach 90. zjawiskiem nawiązującym do punka, była muzyka grunge z zespołem Nirvana  i Pearl Jam na czele. Tak jak punk, była to muzyka konkretnego pokolenia, zagubionego w komercyjnym świecie.  Grunge powtórzył historię punkowców i wraz z jego popularyzacją, stał się komercyjną muzyką. Obecnie jednym z najpopularniejszych zespołów punk rockowych jest grupa Green Day. Choć komercyjny i nieco zahaczający o pop, punk rock w wykonaniu tego zespołu jest alternatywą dla ludzi znudzonych spopularyzowaną muzyką taneczną, która ciągle grana jest w wielu stacjach radiowych.

3 Komentarze

  1. Można wiedzieć z jakich książek korzystałaś? Przydadzą mi się do pracy magisterskiej, którą piszę własnie o muzyce rockowej. Z góry wielkie dzięki :)

  2. Generalnie super, ale spora luka tu jest – między (i oprócz!) New Wave i grungem po pierwszym zrywie działo się całkiem sporo. Oprócz wykonawców nowofalowych był cały, nieco bardziej artystycznie nastawiony ruch post-punkowy oraz równolegle z nim się rozwijający agresywny, bardziej ekstremalny ruch hardcore punkowy. Do tego nowojorska scena No Wave, z której wykiełkował noise rock (Sonic Youth, Swans), który odcisnął spore piętno na estetyce grunge’u (przynajmniej tym cobainowskim). No i ruch post-hardcore’owy, który działał na scenie waszyngtońskiej w latach 90-tych, związany z wytwórnią Dischord MacKaye’a z Fugazi. No ale wiadomo, choćby zarysowanie tego wszystkiego to zadanie na grube tomiszcze, więc ta notka to i tak sensowne wprowadzenie w historię punka :).

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.